بنام مولا

قصه ی کودک و ذلت طماع از طمعکودکی را بود نانی با عسلدیگری را نان تنها در بغلدر عسل او را طمع آمد پدیددست خود را سوی آن کودک کشیدکی برادر ای تو از نسل کرامنان تنها چون خورم من بردوامزین عسل بخشی مرا هم گر نصیبنبود از احسان و از لطفت غریبگفت می بخشم تورا گر سگ شویچون روم دنبال من چون سگ دویگفت گشتم من سگت بردار راهتا بیایم از پیت ای نیکخواهرشته ای افکند پس در گردنشاز پی خود برد در هر برزنشاو همی رفت و دویدش این زپیوغ وغی می کرد از دنبال ویگشت سگ از بهر انگشتی عسلزین عسل بهتر بود صد خم خلآدمی را سگ کند بی گفتگوای تفو بر این طمع باد ای تفودیده ی طامع که یا رب باد کورپر نمی گردد مگر از خاک گورلَا أُحِبُّ الْآفِلِينَاین جمله زیبا از حضرت ابراهیم ع در قران به یادگار مانده استافول کننده لایق دوست دا...

ادامه مطلب