شمارش معکوس عمر...317 ماه زندگی مبارک

من خدا را دارم
کوله بارم بر دوش
سفری می باید
سفری تا ته تنهایی محض
هر کجا لرزیدم
هر کجا ترسیدم
فقط و فقط گفتم
“من خدا را دارم”

خدا در دستی است که به یاری میگیری
در قلبی که شاد میکنی
درلبخندی که به لب می نشانی
خدا با من است، خدا با توست… خدایمان را آشکار کنیم

اینقدر نگو :
اگه ببخشم کوچک می شوم ،
اگه با گذشت کردن کسی کوچک می شد ،
خـــــدا اینقدر بزرگ نبود!

وقتی با دوستی برخورد می کنیم که مثل ما فکر نمی کنه .
وقتی با عزیزی مواجه می شویم که نظراتش ظاهراً کاملاً مخالف با نظرات ماست .

وقتی با انسانی روبرو می شویم که خط بطلان بر اندیشه ها، باورها و اساسی ترین اصول اعتقادی ما می کشد .

به یاد این اثر بسیار ارزشمند از مارکوس رائتز بیفتیم :

شاید او هم به همان حقیقتی ناظر است که ما ناظریم! ولی از زاویه ای دیگر .
سعی کنیم علاوه بر شنیدن نظرات دیگران، زاویه دید آنها را هم دریابیم .

از این طریق خیلی راحت تر از گرفتاری در دام تعصب رهایی می یابیم .

سپاس مولایی که 317 ماه زیستن را به من هدیه کرد لطف وعنایت تو بر ما جاودانه باد ای خدای کریم

ای پادشاه مقتدر سایه پادشاهی تو وسایه حکومت تو بر ما پایدار باشد

لبخندی که در چهره ام می بینی معنایش
این نیست که زندگی ام بی نقص است،
بلکه قدردان داشته هایم هستم
و از خــــدا بخاطر نعمتهایش
سپاسگذارم

سال فال و مال و حال و اصل نسل و تخت و بخت

بادت اندر شهریاری بر قرار و بر دوام

سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش

اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام

دان هرالد (Don Herold) كاريكاتوريست و طنزنويس آمريكايى در سال ١٨٨٩ در اينديانا متولد شد و در سال ١٩٦٦ از جهان رفت. دان هرالد داراى تاليفات زيادى است؛ اما قطعه كوتاهش "اگر عمر دوباره داشتم..." او را در جهان معروف كرد.

اگر عمر دوباره داشتم...

البته آب ریخته را نتوان به کوزه بازگرداند، اما قانونى هم تدوین نشده که فکرش را منع کرده باشد.

اگر عمر دوباره داشتم، مىکوشیدم اشتباهات بیشترى مرتکب شوم.

همهچیز را آسان مىگرفتم.

از آنچه در عمر اوّلم بودم، ابلهتر مىشدم.

فقط شمارى اندک از رویدادهاى جهان را جدى مىگرفتم.

اهمیت کمترى به بهداشت مىدادم.

بیشتر به مسافرت مىرفتم.

از کوههاى بیشترى بالا مىرفتم و در رودخانههاى بیشترى شنا مىکردم.

بستنى بیشتر مىخوردم و اسفناج کمتر.

مشکلات واقعى بیشترى مىداشتم و مشکلات واهى کمترى.

آخر، ببینید، من از آن آدمهایى بودهام که بسیار محتاطانه و خیلى عاقلانه زندگى کردهام، ساعت به ساعت و روز به روز. اوه! البته من هم لحظاتِ سرخوشى داشتهام؛ اما اگر عمر دوباره داشتم، از این لحظاتِ خوشى، بیشتر مىداشتم.

من هرگز جایى بدون یک دماسنج، یک شیشه داروى قِرهقِره، یک پالتوى بارانى و یک چتر نجات نمىروم؛ اما اگر عمر دوباره داشتم، سبکتر سفر مىکردم.

در مدرسه گلولههاى کاغذى بیشترى به معلمهایم پرتاب مىکردم.

دیرتر به رختخواب مىرفتم و مىخوابیدم.

بیشتر عاشق مىشدم.

به ماهیگیرى بیشتر مىرفتم.

پایکوبى و دستافشانى بیشتر مىکردم.

سوار چرخوفلک بیشتر مىشدم و به سیرک بیشتر مىرفتم.

در روزگارى که تقریبآ همگان وقت و عمرشان را وقف بررسى وخامت اوضاع مىکنند، من برپا مىشدم و به ستایش سهل و آسانتر گرفتن اوضاع مىپرداختم؛ زیرا من با «ویل دورانت» موافقم که مىگوید:

«شادى از خرد عاقلتر است.»

اگر عمر دوباره داشتم، گل مینا از چمنزارها بیشتر مىچیدم...

نتیجه:

بیایید تا زندگیمون تموم نشده، یکبار دیگه یهجور دیگه به زندگى نگاه کنیم. شاید بهتر باشه یهجورى زندگى کنیم که تا وقتى زندهایم، آدمهاى اطرافمون دلشون واسمون تنگ بشه نه وقتى که عمرمون تموم شد!

((از اینکه زندگى شما تمام شود نترسید، از آن بترسید که هرگز آغاز نشود.))

دوستت دارم

دوستت دارم
اما نمىتوانى مرا در بند کنى

همچنان که آبشار نتوانست
همچنان که دریاچه و ابر نتوانستند
و بند آب نتوانست

پس مرا دوست بدار
آنچنان که هستم
و در به بند کشیدن روح و نگاه من
مکوش
مرا بپذیر آنچنان که هستم

دیل کارنگی

(( (یکی از غم انگیزترین چیزهایی که در مورد طبیعت انسان میدانم این است که همه ما دوست داریم زندگی را به تعویق بیندازیم همه ما به جای اینکه از گل های رزی که امروز در بیرون پنجره مان شکوفه زده است لذت ببریم رویای یک باغ گل رز جادویی را در سر می پرورانییم ))

ما دارای روح آسمانی نیستیم که قادر باشیم دشمنان خود را دوست بداریم ،اما دست کم میتوانیم برای سلامت و نشاط خود ، آنها را ببخشیم و خطاهایشان را فراموش کنیم.

کار خود را به بهترین شکل انجام بده و سپس چتر کهنه ات را بالای سر بگیر تا تو را از باران انتقادها در امان نگه دارد.