عُمر ...

أَوَلَمْ نُعَمِّرْكُم مَّا يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَن تَذَكَّرَ

مگر شما را [آن قدر] عمر دراز ندادیم که هر کس که باید در آن عبرت گیرد، عبرت میگرفت

عمر تو گنج واست وهرنفس زوی یک گوهر

عمری چنین نفیس را مکن رایگان تلف

امام صادق (علیه السلام)

فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْكُمْ ما يَتَذَكَّرُ فِيهِ مَنْ تَذَكَّرَ َالَ تَوْبِيخٌ لاِبْنِ ثَمَانَ عَشْرَةَ سَنَةً.

امام صادق عليه السلام در تفسير آيه شريفه: (سوره فاطر-37)آيا بشما آنقدر عمر نداديم كه كسي كه ميخواست متذكر و متنبه شود مي شد-فرمود: سرزنش است به هيجده ساله.

رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : إذَا كانَ يَومُ القِيامَةِ نودِيَ: أينَ أبناءُ السِّتّينَ ؟ وهُوَال1ُ الّذي قالَ اللّه ُ تَعالى : «أوَلَمْ نُعَمِّرْكُم ما يَتَذَكَّرُ فيهِ مَن تَذَكَّرَ» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : چون روز قيامت شود ندا آيد: كجايند شصت ساله ها؟ و اين همان عمرى است كه خداوند متعال فرموده است: «آيا شما را آن قدر عمر نداديم كه در اين مدت پند گيرنده، پند گيرد» .

.پیامبر خدا صلی الله علیه و آله:
كُنْ عَلى عُمرِكَ أشَحَّ مِنكَ عَلى دِرهَمِكَ ودينارِكَ.۱

۰.به عمر خود بخيلتر باش تا به درهم و دينارت.

۰.امام علی علیه السلام:
العُمرُ الّذي أعذَرَ اللهُ فيهِ إلَى ابنِ آدَمَ سِتّونَ سَنَةً.

۰.مدّت عمرى كه خداوند در آن عذر آدمى را میپذيرد، شصت سال است.

۰.امام علی علیه السلام:
فيالَها حَسرَةً عَلى كُلِّ ذي غَفلَةٍ أن يَكونَ عُمُرُهُ عَلَيهِ حُجَّةً، وأن تُؤَدِّيَهُ أيّامُهُ إلَى الشِّقوَةِ!۱۰

۰.دريغا بر غافلى كه عمرش بر او حجّت باشد و دوران زندگانيش او را به سوى بدبختى براند

امام صادق علیه السلام:

التَّقديرُ في لَيلَةِ تِسعَ عَشرَةَ و الإبرامُ في لَيلَةِ إحدى و عِشرينَ و الإمضاءُ في لَيلَةِ ثلاثَ و عِشرينَ؛

مقدّرات در شب نوزدهم تعيين، در شب بيست و يكم تأييد و در شب بيست و سوم [ماه رمضان] امضا مى شود.

الكافى : ج ۴ ، ص ۱۵۹

عقیدۂ مولانا بر این است که تا انانیت باقی است، درد

و رنج باقی است و اگر بتوانیم زندگیای کنیم با انانیت کمتر، درد و رنجمان کاهش پیدا میکند

و اگر بتوانیم زندگیای بدون انانیت داشته باشیم، درد و رنجمان به صفر میرسد.

ما در زندگی عادی خودمان، وقتی درباره هر جوهر یا خاصه یا رویداد یا فرایند یا

هر فعل و انفعالی در هستی بحث میکنیم، میزان و قرب و بعدش را به منافع خودمان

در نظر میگیریم ما عموما این گونهایم. درباره هر چیزی وقتی داوری میکنیم، در

نظر میگیریم که این چیز با من چه ربط و نسبتی برقرار میکند؟ چه نفعی به من میرساند

و چه ضرری برای من دارد؟ سود و زیان من در این معامله چیست؟

این یعنی من همیشه در پیش زمینه هر داوری، خودم را حاضر نگه میدارم.