بندگی ....

بی باکتر از اه

چهارده صفت براى عبادالرحمن ذکر شده است؛ هر چند بعضى از مفسّران تنها به دوازده ویژگى آن اشاره نموده و از دو مورد دیگر غفلت کرده اند. آن صفات و ویژگیها به شرح زیر است:

1- تواضع و فروتنى. 2- مدارا کردن با جاهلان و افراد نادان. 3- عبادتهاى شبانه، مخصوصاً نماز شب. 4- ترس از خداوند و خوف از عذاب الهى. 5- ترک افراط و تفریط در مسائل مختلف زندگى. 6- دست شستن از هرگونه شرک. 7- احترام به خون افراد بى گناه. 8- ترک بى عفّتى و آلوده نشدن به زنا. 9- حاضر نشدن در مجالس آلوده و باطل. 10- پرهیز از کارهاى لغو و بیهوده. 11- تحقیق و تفکّر و اندیشه در کارها.

12- توجّه به تربیت اولاد و فرزندان. 13- اسوه و الگوى دیگران بودن. 14- صبر در مقابل مشکلات ناخوشایند زندگى.

تو 1 چو گدایان به شرطِ مزد مکن

که دوست خود روشِ بنده پروری داند

غلامِ همتِ آن رندِ عافیت سوزم

که در گداصفتی کیمیاگری داند

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی

وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

اگر میخواهی روش بندگی را درپیش بگیری و به علت گرفتاری نمیتوانی تمام قران رابخوانی تا روش بندگی را از مولایمان خدای تبارک وتعالی بیاموزیم مولا جل جلاله خود در سوره فرقان روش بندگی را در چند جمله یک جا بیان کرده است وفرموده است بندگان خدای رحمن برای رستگاری باید این چند صفت را داشته باشند تا وارث غرفه وعمارت هایی بشوند که دائمی است وهمدگر را در انجا با تحیت وسلام ملاقات میکنند اگر هر روز در ایه نظ رداشته باشیم که چقدر ان را عملی میکنییم معیار بندگی خود را هر روز محک میزنییم

وَعِبَادُ الرَّحْمَٰنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا ﴿٦٣﴾ وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِيَامًا ﴿٦٤﴾ وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ ۖ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا ﴿٦٥﴾ إِنَّهَا سَاءَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا ﴿٦٦﴾ وَالَّذِينَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَٰلِكَ قَوَامًا وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَٰهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ ۚ وَمَن يَفْعَلْ ذَٰلِكَ يَلْقَ أَثَامًا ﴿٦٨﴾ يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا ﴿٦٩﴾ إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُولَٰئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ ۗ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴿٧٠﴾ وَمَن تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتَابًا ﴿٧١﴾ وَالَّذِينَ لَا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا ﴿٧٢﴾ وَالَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمًّا وَعُمْيَانًا ﴿٧٣﴾ وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا ﴿٧٤﴾ أُولَٰئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا ﴿٧٥﴾ خَالِدِينَ فِيهَا ۚ حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا قُلْ مَا يَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّي لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ ۖ

روش بندگی طوری که مولایمان بیان کرده است بسیار آسان است چیز سختی از ما طلب نکرده است از بین همه خصلتهای بد وخوبی که توصیه کرده است بیشتر از همه مولایمان به دعا ارج نهاده است در اخر کلام سنگ تمام را برای دعاهای ما بنا نهاده است اگر میخواهیم مورد عنایت خدا باشیم وتوجه خدای تبارک وتعالی به سوی ما جلب شود وبه ما بی اعتنا نباشد باید هر روز در خواندن دعا کوشا باشیم قُلْ مَا يَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّي لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ ۖ ای پیامبر به بندگان من بگو اگر دعای شما نباشد خداوند هیچ اعتنایی به شما نمیکند

اگر میبینی که حضرت حافظ علیه رحمه این همه مقام وعزت کسب کرده است همه در اثر دعای صبح گاهی بوده است که از ائمه اطهارع اموخته است منظور از پیر مغان درتمام اشعار عرفانی خود علی ع بوده است

نوایِ من به سحر آهِ عذرخواهِ من است

دعایِ پیرِ مغان وردِ صبحگاهِ من است

مگر به تیغ اجل خیمه بَرکَنَم ور نی

رمیدن از درِمولی نه رسم و راهِ من است

واما خداوند تبارک وتعالی برای دعا در چند جای دیگر قران به ما گوشزد کرده وتوصیه نموده که از شما خواندن دعا از من اجابت دعا این خیلی عالی است مثل یک چک تضمینی دعا اذزش دارد چون خداوند اجابت ان را تضمین کرده است

وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ

و هرگاه بندگان من، از تو در باره من بپرسند، [بگو] من نزدیکم، و دعای دعاکننده را -به هنگامی که مرا بخواند- اجابت میکنم، پس [آنان] باید فرمان مرا گردن نهند و به من ایمان آورند، باشد که راه یابند.

وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ۚ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ

و پروردگارتان فرمود: «مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم. در حقیقت، کسانی که از پرستش من کبر میورزند به زودی خوار در دوزخ درمیآیند.»

أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ

یا [کیست] آن کس که درمانده را -چون وی را بخواند- اجابت میکند، و گرفتاری را برطرف میگرداند،چه کم پند میپذیرید.

این همه ایات در باره ارزش ومقام دعا نازل شده است البته خدای رحمن که صادق ترین فرد عالم هستی است در پایان ایه فرموده است گروه اندکی به کلام من ایمان میاورند قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ خدایا توفیق بده که ما جزء این گروه نباشیم

برداشته ام دو دست از بهر دعا

ای شاه دو عالم بنگر سوی گدا

دادی به من اذن ذکر نامت از لطف

ورنه تو کچا ومن بی بی رتبه کجا

هرلحظه که تسلیمم در کارگاه هستی

محمد باقر: «به خدا سوگند هیچ بندهای در دعا، پافشاری و اصرار به درگاه خدای عز و جل نکند جز اینکه حاجتش را برآورد.